Kampioenschap van Vlaanderen 2009-2010

Na vorige, alleszins prachtige, overwinning in Kortrijk, keek iedereen uit naar de nieuwe match van het Vlaams dovenvoetbalkampioenschap op 15 november te Gent.



Vroeg in de ’s morgens (voor sommigen toch die het niet kon laten een avondje voor het kampioenschap het uitgaansleven op te snuiven) stonden de volmaakte herten klaar om na de eerste match tussen Gentenaars en Kortrijkzanen (met 5-11 voor Gent) de zaalvoetbalweide af te matten. In de eerste match tegen de Gentenaars maakte Jesus met hulp van “Jan de Tweede“ en Wilmar een schitterende goal in de eerste tien minuten al. De Gentenaars onderschatten de Kempenaars niet meer door de vorige keer in Kortrijk en gingen rap in aanval richting het doel die beschermd werd door niemand anders dan onze Luc. Jan de Tweede voelde mee met Luc en wist de bal vaak weg te werken naar de andere kant van het veld. Na tijdje vol goeie samenspel tussen Wilmar, Jesus, Jan de Tweede en Joren, betraden Thomas, Jente en Michiel de voetbalzone in plaats van Wilmar, Jesus en Joren. Het boekte resultaat, want Wilmar maakte, na slimme pas van Jente, een nieuwe goal voor Turnhout.



Dertig minuten was bijna verstreken en de Gentenaars namen nog rap een revanche voor de pauze inging en zorgde voor een tussenscore van 2-1 voor Turnhout. We bleven tamelijk optimistisch tijdens de pauze en maakten Tim, Jan de Eerste, Thomas, Joren en Luc zich weer klaar voor de tweede helft.



Na intense aanval aan het doel van Turnhout raakte Luc lichtgeraakt aan zijn voet, maar verbeet de pijn van zich af en wist de bal toch tegen te houden. Enkele goalkansen waren vruchteloos tot een onvoorziene goal gemaakt werd door de Gentenaars. Een tijdje later maakte Tim nog een onbedoelde “own goal”, maar we wijzen het graag op een fysiek ongeluk. Met door Gentenaars mooi ingehaalde 2-3, werd rap een time-out ingeroepen door Tim. Tim haalde zijn kudde bijeen en sprak de moed in de spelers. Tevergeefs maakten Gentenaars nog twee goals. Na enkele goalkansen die niet benut waren (één kwam zelfs bijna tussen de benen van de Kortrijkse keepers, maar die danste de bal mooi weg), had Wilmar er genoeg van zijn ex-medespelers en maakte een laatste revanche voor de Kempenaars. Uiteindelijk werden de herten toch gestroopt door de stropdragers met 3-6.



In afwachting tot de volgende match tegen Kortrijk, was iedereen het mee eens dat er teveel Kempense spelers aanwezig waren wat leidde tot overbodige wissel. Dit ging het aanpassingsvermogen van de spelers in het veld te boven. Logisch dat er veel wissel waren, want elftal Kempense spelers waren present: Michiel, Ben, Tim, Thomas, dubbel Jan, Joren, Jesus, Wilmar, Jente en Luc. Ze werden bijgestaan door drie supporters, waaronder ik en hinden Karolien en Ayesha.



In tweede match tegen Kortrijk, betrad onze jonge hert Ben voor eerste keer de wedstrijd der dovenvoetbal en leverde, samen met Jan en Jesus, bijdrage aan de eerste goal voor Turnhout gemaakt door Thomas. En dit in eerste vijf minuten al! Kortrijkzanen werden al rap zenuwachtig en maakten rap een inhaalgoal. Thomas liet nogmaals geen gras overgroeien en maakte opnieuw een goal. Ben had heel wat laten zien dat hij niet meer Bambi genoemd mag worden en wisselde zich met Joren die bijna een goal maakte, maar helaas nipt ernaast. Na tijdje, werd de bal gezigzagd tussen de spelers heen beland in het doel van Turnhout en werd het weer tussentijdse gelijkspel. Het gelijkspel duurde niet langer, want Kortrijkzanen maakten weer een goal. Thomas haalde het toch rap in met 3-3.



Na een nieuwe goal vanuit de Kortrijkse kant, riep Tim opnieuw een time-out in. Tim maakte zijn medespelers duidelijk dat de controle verminderd was en dat er meer met de bal gepasseerd moest worden. De agressiviteit steeg bij de Kortrijk (geen wonder, want ze hadden geen enkele reservespelers… Toch respect voor hen!) en maakte van “Jan de Eerste” het eerste slachtoffer van een gemene Kortrijke schop. Opeens leek het even of de Kempenaars niet meer wist waar het doel was, want ze schoten de bal vaak ernaast. Gelukkig vond Wilmar zijn weg en haalde het gelijkspel (4-4) terug. Opnieuw vonden de Kortrijkzanen een nieuw slachtoffer in Joren en riepen een nieuwe goal in het spel.



Na de pauze had Luc er genoeg van en nam voor zich geen enkele bal nog toe te laten in zijn kooi. Joren, Wilmar, Jan de eerste en Tim gingen eens met de voeten van de Kortrijkzanen spelen en zorgde Wilmar met een mooi langeafstandsschot voor een hersteld gelijkspel (5-5). Toename in agressiviteit was af te lezen in de gezichten van de spelers en zorgde even voor een verward kortspel in het gebied van Luc. De bal maakte op nippertje een paaldans waardoor Luc even moest vallen. Even dacht hij uit door pure chaos dat er een goal gemaakt werd. Scheidrechter stelde hem gerust dat zijn kooi onbetreden bleef. Michiel liet zijn liefde voor Turnhoutse voetbal eens tonen en toomde onbewust een Kortrijkse moordmachine wat in, als cadeau voor Jan de Eerste en Joren. Rap werd om een time-out geschreeuwd en liet Tim anderen eens horen wat zijn gedachten waren. Hij vond het meer op een rommelige wedstrijd lijken en probeerde een structuur in de wanorde te scheppen. De agressiviteit bleek even verder besmettelijk te zijn en werd er hard gespeeld. Er werden meer fouten dan voordien gemaakt en konden ze die fouten gelukkig nog redden door enkele goalkansen vanuit Kortrijkse kant weg te spelen.



Jan de Eerste ging de knoop eens doorhakken en maakte een beslissende goal. Karolien wou daar nog rap enthousiast op reageren door een wave te maken. Jammer dat velen haar enthousiasme niet meedeelde. Volgend keer beter, karolien! De nieuwe score werd zo goed mogelijk standgehouden door de Kempenaars en ze slaagden erin. Het werd 5-6 voor Turnhout.



Sommige spelers haalden nog voldoening uit deze vermoeiende, maar spannende, dag en andere spelers hadden er meer van verwacht. Maar we moeten in onze achterhoofd houden dat een hert symbool staat voor vernieuwing. Tegen de volgende match trotseren we opnieuw met onze hergeboren gewei.



Tot de volgende match! Ik kijk er al serieus naar uit!


Jorn Rijckaert