Straatsburg

Het reismotto: “alles wat daar gebeurd is, blijft daar!” is hier zeker niet van toepassing. Alleen op de trein terug naar huis vanuit Brussel-Noord herinnerde ik mij veel van het mooie lange weekend (van 1 tot 4 mei) dat ik vlug neerpende achteraan op het treinticket. Meer dan genoeg materiaal voor het reisverslag. In Brussel-Noord nam ik afscheid van negen andere vrienden met wie ik vier prachtige dagen gedeeld heb buiten de vertrouwde omgeving van het Piramime-huis. Het was zo onvergetelijk dat het moeilijk gaat zijn om erover te zwijgen. Vroeg of laat hoor je toch een verhaaltje uit een reiservaring van de tien dove Kempenaars naar Straatsburg!

Van de oude os naar de jonge ploeg, deze volgende avonturiers gingen mee: José, Tom, Jan, Bart, Lies, Jorn, Thomas, Lien, Heidi en Marieke.

Zoals altijd begin ik met het minst leuke deel van de reis. Vroeg opstaan, sleuren met onze bagages op de trein onderweg naar het station Brussel-Noord. Om zeven uur spraken we af daar. Verbazend genoeg, werd hier een gewoonte van de doven verbroken, iedereen kwam op tijd!

Vervolgens namen we een trein rechtstreeks naar onze lotbestemming: Straatsburg. Gelukkig waren er veel plaatsen over! Desondanks weinig slaap van sommige gasten (waaronder ik) waren we toch fit genoeg om druk met elkaar te babbelen. Verscheidene gespreksonderwerpen kwamen ter bod vijf uren lang in de trein. Van de hak op de tak sprongen wij tot Marieke besloot om ons eens te laten kennismaken met één van haar favoriete spel: “Jungle Speed” (waar we al direct een grappig naamgebaar voor gevonden hebben. Nieuwsgierig? Vraag er dan ernaar volgende keer als je ons ziet!). Het was een boeiend spel vol spanningen, zenuwen, gevloek en blauwe plekken. Hier en daar werd geduwd en gekrabd. Natuurlijk per ongeluk! José werd ook gekwetst, maar niet door het spel. Hij viel letterlijk tussen ons in het spel tijdens zijn poging om een valies uit het rek te halen. Voor de bezorgde lezers: het was niks ergs! José kwam er goed vanaf met een flinke lach!

Na de Vlaamse regen komt de zonneschijn in Straatsburg! Na de treinrit konden we eindelijk de frisse lucht van Straatsburg inademen. De twee senioren, Jan en José, gingen informeren naar het openbare vervoer en de pareltjes van de Straatsburg. De rest ging naar het grasplein tegenover het station met een sterk vleugeltje architectuurcreativiteit. Foto’s maken, frisbee gooien en verhaalspelletjes spelen. Ja, we hadden daar genoeg tijd voor, want het duurde lang voor Jan en José terugkeerden. Het was een goed teken, want dit betekent dat ze alles perfect wilden plannen voor een geslaagde reis. We waren er allemaal gerust in!

Het eerste misnoegen van de reis kwam al op de eerste momenten in Straatsburg. Er was geen bus (voor één keer zeg ik het: stomme 1 mei!) naar onze hotel. We besloten om onze zware bagages die gevuld waren met onze hele kleerkasten thuis in een taxi te laten en verder te voet gaan naar onze bestemming. Jan, José, Thomas en Tom profiteerden van de taxirit en de rest profiteerden er ook van op een andere manier! Tijdens onze heenreis zagen we heel wat mooie kanten van Straatsburg. Er werd ons verteld dat het maar 45 minuten zou duren om van station naar de jeugdherberg te gaan. En raad eens… Het werd vier uren! Ervaren lezers denken zeker “typisch, ik ken dat!”, maar ik zal het toch eens vertellen! We kregen twee plannen toegewezen. Ene plan was duidelijker, maar de jeugdherberg viel net buiten wat er op het plan stond, en het andere plan was onduidelijker (door al die kleurrijke lijnen die openbare vervoer voorstelden). Maar de jeugdherberg stond er wel op! Vanuit een aantal betrouwbare bronnen wist ik dat we niet mogen vertrouwen op Bart zijn neus voor coördinatie, dus heb ik besloten om de zoektocht op mij te nemen. Ik nam een weg (blijkbaar een langere weg dan normaal) die mij het meest makkelijk leek. Straatsburg bevat bijna een doolhof van straten. Tijdens de zoektocht vochten wij tegen de verleidelijke terrasjes, een fotogenieke omgeving en onze stijve wandelbenen. Herhaaldelijk werd hier en daar beseft dat we vlugger moeten stappen, maar toch deden we het niet. We liepen niet een keer verkeerd, tot we aan de indrukwekkende hangbrug kwamen. Wisten we veel dat als we die brug overstaken, we in Duitsland aankwamen. Wisten we veel dat de jeugdherberg juist rechts van ons stond toen we aan die brug stonden. Een misleidend plan daar aan de brug vertelde ons dat over de brug een jeugdherberg was. Opgelucht waren we toen we daar aankwamen. Een tijdje wachtten we tot de vier taxi-jongens ons kwamen ophalen, tot Lien direct afkwam met een dramatisch nieuws: “er zijn wel zo’n twintig jeugdherbergs in de omgeving!”. Dankzij Lien haar spitsvondigheid zagen we op het plan daar dat er inderdaad verscheidene jeugdherbergen waren. Gelukkig had Bart zijn GSM mee en we spraken af met de anderen aan de brug. Eind goed, al goed!

Onze hongerig gevoel leidde ons naar Duitsland. Daar was er blijkbaar een festijn, want overal waren er eet- en drankkramen en er was veel muziek en dans. Voor één keer lieten we de luxe van Franse restaurants vallen voor de eetcultuur van de Duitsers. We aten buiten frieten en pizza’s. De belofte van Lies, Bart en José en Lien aan Heidi om vier dagen lang in het vel van een ware vegetariër te kruipen, stak hen al tegen op dat moment! Na het eten zochten we een gezellig café op waar we onze eerste avond mee afsloten. Desondanks de hele goede sfeer van het café besloten sommigen van ons om toch te gaan slapen na een vermoeiende heenrit. Alleen Bart, Jan, Lies en Marieke bleven daar. Moge God weten wat ze daar allemaal uitspookten. Ik heb iets gehoord over een vriendelijke man die hen constant pinten gaf met als gevolg: Lies haar nieuw uitgevonden move en dronkenlapperij over de brug tot aan de jeugdherberg. Van hun dronkenschap heb ik mogen proeven toen Bart mijn slaap verstoorde met het gezwaai van zijn zaklamp die overdreven krachtige licht uitstraalde.

Dag twee! Tijd voor een culture verkenning van de stad Straatsburg. Wij, de jongens, stonden mooi op tijd op tegen onze zin. De meisjes echter sliepen nog door. Kunnen jullie dat geloven? Het is het mannentijdperk! Ze hebben zich verslapen door onduidelijke afspraken tussen de meisjes. Hun sleutel hadden wij niet. De jongens wachten ongeduldig af op de mooie verschijning van onze meisjes! Ze verschenen pas tegen negen uur (en om zeven uur moesten we normaal gezien opstaan!) met hun stralende outfits en glimlachjes dat ons deed vergeten dat ze zich verslapen hadden. Marieke is echter haar GSM kwijtgeraakt (alcohol doet veel met een mens, hé!). We maakten onze handen en schoenen vuil om haar GSM te redden, maar zonder resultaat, helaas. Het ontbijt in de jeugdherberg was maar schraal: harde broodjes en droge cornflakes. Is dit wel Frankrijk?

Vechtend tegen onze innerlijke vermoeidheid genoten we heel de voormiddag van de mooie stad Straatsburg. Typerende huisjes met Duitse invloed, prachtige zonneweer, mooie drukke pleintjes en een indrukwekkende kathedraal. Tijdens de middag reserveerde we een boottrip ‘s avonds in de stad Straatsburg. Tijdens het middageten buiten op terras drong Jan zijn dubbelzinnige boodschap ’s morgens “Jullie weten dat we niet meer terugkeren naar de jeugdherberg tot ’s avonds!” drong pas door tot mij tijdens het wisselvallig middagweer. Ik had mijn pull laten liggen in de jeugdherberg. Om de koude ongemakken te voorkomen zocht ik dringend naar een goedkope pull, bijgestaan door Thomas. Nogmaals bedankt, Thomas, en de rest die mijn verstrooidheid dulden door even te wachten op ons. Thomas en ik vonden snel een mooie pull (gelukkig waren het de solden in Straatsburg) waarmee ik een frisse avond goed kan overleven. Onze citytrip kreeg een vervolg in de namiddag met een aantal zotte fotoposes en gezellige terrasjes. Bij het vallen van de avond, gingen we naar een Italiaans restaurant waar het eten zo overheerlijk was. Jammer genoeg was de ober daar onvriendelijk. Zijn asymmetrische bediening stoorde ons ook.

Onze citytrip werd afgesloten met een rustgevende boottrip ’s avonds gevuld met de sfeerlichten van de stad. Bij dit alles waren we nogal verbaasd: het was toch niet zo’n grote stad, maar vooral mooi en gezellig! ’s Avonds gingen wij het rustig houden en namen we een café in de jeugdherberg die al sloot om één uur ’s nachts. We gingen dan allemaal toch maar slapen… Onze energie sparen voor de laatste doorslaggevende avond!

Geen Parijs zonder bezoek aan Eiffeltoren, geen Cairo zonder bezoek aan piramides, geen Straatsburg zonder bezoek aan het Europese Parlement! Op dag drie gingen we het Europese Parlement bezoeken. Als voorbereiding voor de Europese feeling, kwamen we een groot groep Franse doven tegen die daar petanque stonden te spelen. Lien haar eerste ervaring met de buitenlandse doven overweldigde haar! Ze werd gekalmeerd door Jan die haar vertelde dat er niet alleen in Vlaanderen doven zijn. Vóór we de Europese Parlement bezochten, gingen we nog even naar de zoo. Even dacht ik dat het om levende dieren zou gaan, maar ze waren slechts opgezet.

Ons middageten vulden we slechts met ijsjes. Daarna bezochten we de politieke kernen van Straatsburg: Europees justitiepaleis, Europees parlement, enzovoort. Het sterke zonneweer splitste ons in twee groepen: ene groep wilde naar het stadspark van de zon genieten, en de andere groep ging het Europees Parlement van dichtbij verkennen. José, Bart, Jan en ik wilden onze handdruk achterlaten op het Europese parlement. We konden niet naar binnen in het gebouw, maar we gingen wel naar een openbaar plein midden in het gebouw, omgegeven door vele ramen en kunstzinnige architectuur. Indrukwekkend! Onze behoefte werd bevredigd (we hebben het gebouw aangeraakt met onze handen!) en we snakten naar een andere behoefte: café!

Verfrist gingen we terug naar het park om de anderen op te zoeken. De andere groep in het park speelden opnieuw het spel Jungle Speed. We besloten met z’n allen spelletjes te spelen in het mooie park, waaronder een leuke zoenspel genaamd ‘de verkrachter’ (Vlug protesteerde onze voorzitter Jan dat het niet volgens de principes van de Kempen was!). Speluitleg: Het was een soort kusgevecht. Iedereen vormt een koppel (ene speler zit achter een andere speler) en omcirkelden één iemand in het midden. Die middenspeler knipoogt naar een willekeurige koppel (kuch kuch, het zal wel met bijbedoelingen geweest zijn!) en een speler van de gekozen koppel die van voren zit moet dan het middenspeler kussen. Dit gaat niet zonder de concurrentie. De andere speler van het koppel, die van achteren zit, moet juist tussen hen komen en die speler, die van voren zit, kussen. Deze keer kwam bijna niemand af zonder een wonde of een blauwe plek,… Alleen Thomas en ik overleefden het bloedbad zonder gekwetst te geraken. Het was een leerrijk spel, want zo kwamen we erachter dat we de meisjes niet mogen onderschatten!

Vol verwachtingen keerden we terug naar de jeugdherberg om ons op te maken voor de laatste avond. De laatste avond wilden we in Duitsland doorbrengen. Eerst aten we in een restaurant. Na de brutale ober hadden we nu mee te maken met een verstrooide ober. Hoe vaak Heidi de ober ook duidelijk maakte dat ze plat water wilde, ze kreeg elk keer bruisende water. Ook gaf de ober Lien en Heidi verkeerd eten terwijl het duidelijk was wat ze bestelden. Enfin, het eten was niet mis. We herleefden dan onze eerste avond op hetzelfde plein en hetzelfde café als ervoor, maar dan langer en wilder, en dit keer met zijn tien allen!

Een avond vol drankjes, knuffels, zoentjes, dans, gekke foto’s, onderbroeken en beha’s! Een leuke avond die stilaan stopte door de vroege sluitingstijden van de cafés. (Wat is vier uur ’s nachts toch zo vroeg voor de vrienden onder ons!). Met onze Vlaamse trots vervulden we de resterende uren dan met doenspelletjes. Iedereen kreeg een opdracht die ze moeten vervullen. (Ik heb besloten om deze opdrachten hier niet mee te delen, maar de tips kunnen jullie hierboven lezen!). Ergens na zes uur gaf José in de jeugdherberg een afscheidsrede ter afsluiting van de laatste avond in zijn onderbroek!

De laatste dag… Lege kamers… Propvolle bagages… Kleine slaapoogjes… Laatste wanhopige zoektocht naar Marieke haar GSM… Om de alcohol uit onze lichaam te werken, deden we een aantal leuke lichaamsoefeningen in de ochtend. Daardoor waren we genoeg wakker om terug naar het station te gaan. Daar in de buurt pikten we vlug nog een terrasje voor we in de trein stapten. Derde keer, goede keer, want het eten was heel lekker en de ober was dit keer vriendelijk en deed het prima! Nog meer goed nieuws: Marieke vond haar GSM terug in een geheime plek in haar valies. Ze was blijkbaar vergeten waar ze het gelegd had de donderdagavond. (Zal weer aan alcohol liggen, zeker?)

Dachten we even verlost te zijn van warmte en ongemakkelijk benengevoel als we in trein gingen zitten terug naar Brussel-Noord. Helaas, er was nauwelijks plaats over in de trein. Ik moet toegeven dat helaas hier het verkeerde woord is, want we gingen met z’n allen in de treinhal zitten en het was heel knus en gezellig. Jungle Speed, lachspelletjes, … Ook deze keer kwamen bepaalde personen er niet vanaf zonder gekwetst te worden! De binnendeuren van de trein scheurden soms langs onze ruggen als we daaraan leunden.

Aangekomen in Brussel-Noord bleef er weinig tijd over voor het afscheid. We waren na vier dagen zo aan elkaar gewend dat het afscheid best zwaar viel: José zijn subtiele handaanrakingen, Jan zijn sfeerscheppende leiding, Marieke haar ogen vol verwachtingen, mijn geslaagde en mislukte grapjes, Thomas zijn onhandigheid, Heidi haar onvoorspelbaarheid, Bart zijn verstrooidheid, Lien haar groot gevoel voor humor, Tom zijn rustgevendheid en Lies haar zin voor babbeltjes!

In het begin klonk de stad ‘Straatsburg’ vreemd in onze oren/ogen. Na vier dagen bestempelden we Straatsburg vooral als een mooie en gezellige stad vol gekoesterde herinneringen! Proficiat aan het bestuur van de Kempen, en ook niet vergeten, proficiat aan de leden die het wisten te overleven met elkaar!