Hoe het begon...

Toen bleek dat de Kempenaars een vrij grote groep vormden besloten ze om zelf een club op te richten. Het besluit dat er een jeugdclub zou komen in de Kempen werd genomen in een bus toen een groep, jong en oud, terugkwam van een voetbalmatch. Toen werden de functies verdeeld. Marcel Wellens zou de eerste voorzitter van JCDK worden. Andre Laenen zou als onder-voorzitter de eerste man bijstaan wanneer nodig. Secretaris was Paul De Jong en werd geholpen door Blanbergh Lucienne. De centen werden beheerd woor Ludo Geerinckx. Ronny Verstraelen werd hulp-schatbewaarder. Commissarisen waren er ook nodig voor de goede orde. Christina (Tina) Celis en Francois Smits kregen de taak om toe te zien op het gedrag van de deelnemers.

Maar dan was er nog de grote vraag: waar??

In de Warandestraat was er een zaaltje dat eigendom was van een dovenclub. Het was een rijtjeshuis met 2 verdiepingen. Beneden was er een cafe. Het bestuur van Dovenshuis werd gevraagd of de nieuwe jongerenwerking zijn intrek mocht nemen op de 1ste verdieping. Maar het dagelijks bestuur vond de bovenverdieping te gevaarlijk om te gebruiken want men moest via een steile trap. De wc's waren beneden. 

Jeugdclub De Kempen mocht wel 1 keer per maand het cafe gebruiken. Als er dan een fuifje was werden de witte lampen vervangen door gekleurde exemplaren. Een klein beetje versiering erbij en de juiste sfeer was snel gecreëerd.

Dat Kempen nu een eigen jeugdclub had betekende niet dat niemand nog naar Jeugdclub De Vlinder ging. Integendeel, er was een wisselwerking. De ene keer was het in Antwerpen te doen en de keer erop was iedereen in Turnhout te vinden. Ook een verplaatsing naar Brussel stond meermaals op de agenda. Meestal was het voetbal dat de jongeren bezig hield. Maar een volleybalwedstrijd was ook al eens een reden om samen te komen. Tornooien waren er in de vorm van spel zonder grenzen. Een land was dan het thema en men deed dan spelletjes of sporten die het themaland typeerde.

Ook waren de jongeren toen niet verlegen om op de fiets te springen. Met de tweewielers gingen ze naar Scherpenheuvel. Ze konden nog verder trappen en dat bewezen ze met een meerdaagse fietstocht naar Holland. Natuurlijk reed er iemand met een auto voor de bagage en de pechvogels. Jaren later gingen ze voor het eerst met een minibusje en een tent naar de Ardennen. Met Jong Fevlado gingen ze naar Italië om te skieën.
Tegenwoordig reizen we allemaal met de bus of het vliegtuig naar het buitenland zoals naar Londen in 2001 of naar Wenen in 2004. Op kamp gaan doen we bijna elk jaar.

Dat Jeugdclub De Kempen 30 jaar bestaat is mede te danken aan de vele bestuursleden door de jaren heen. De ene al wat actiever dan de andere maar duidelijk was dat iedereen elkaar nodig had om een activiteit tot een goed eind te brengen.

Wist je dat Jeugdclub De Kempen de eerste vrouwelijke voorzitter van Vlaanderen, zoniet van België had? Van 1986 tot 1991 hield Diane Boonen de teugels van JCDK vast. In die tijd was het niet zo gebruikelijk dat een vrouw de leiding nam. Nu zien we al wat meer vrouwelijke bestuursleden.

De mentaliteit is door de jaren heen veranderd. Het aanbod van activiteiten is enorm toegenomen. Zo moest je 30 jaar geleden niet aan bijvoorbeeld paintball denken. Maar dat wil niet zeggen dat het toen slechter was. Elke generatie vulde zijn vrije tijd anders in, niet beter en niet slechter.

Door de reizen, georganiseerd door en samenwerkingen met Jeugdclub De Kempen zorgden nationale en internationale ontmoetingen voor een toestroom van informatie. Vergelijkingen worden gemaakt en wij, jongeren, handelen ernaar, al dan niet bewust.

Maar een jeugdclub kan niet bestaan zonder leden. Leden komen en gaan. Ze krijgen kinderen en zijn de jeugdjaren ontgroeit. Maar wat zijn jeugdjaren? Wat zegt Van Dale?

jeugd (de ~)

De periode waarin men nog niet volwassen is. Laten we het erop houden dat de jeugdclub voor ons allemaal betekent: een club waar men niet volwassen moet zijn. 

De vroegere leden hebben allemaal in een dovenschool gezeten. Dat kon Woluwe zijn maar evengoed Antwerpen. Tegenwoordig is integratie zo sterk dat doven en slechthorenden via een andere weg contact met elkaar moeten zoeken. Sommigen zijn al bijna 20 jaar (of zelfs ouder) als ze ons vinden. De meesten hebben dan al heel wat ervaringen opgedaan.
De fysieke jeugd hebben “geïntegreerde” doven en slechthorenden met “horende” leeftijdsgenoten doorgebracht, de ene al wat gemakkelijker dan de andere.

Hier is een taak weggelegd voor JCDK. Vele doven en slechthorenden hebben via JCDK de eerste stapjes in de Dovengemeenschap gezet, hetzij lokaal, nationaal of zelfs internationaal.

Jonge doven en slechthorenden die het beste van zichzelf geven om elkaar een leuke dag te bezorgen: daarvoor dient een jeugdclub.
Jonge doven en slechthorenden die met elkaar kunnen communiceren met een voor hen optimaal toegankelijke taal; daarvoor dient een jeugdclub.
Doven en slechthorenden die elkaar ontdekken en zien dat het leven nog veel te bieden heeft: daarvoor dient een jeugdclub.
Doven en slechthorenden, spijts alle integratiepogingen, hebben hoe dan ook nood aan een eigen gemeenschap om hun eigen cultuur te beleven, daarvoor dient een jeugdclub.
Doven en slechthorenden, jong en oud moeten op de hoogte blijven van alle informatie, daarvoor dient een jeugdclub.

Daarvoor is er Jeugdclub De Kempen...